–मित्रसेन दाहाल–
मोहनगोपाल खेतान ठूलो व्यापारी हिमाल सिमेन्ट कम्पनीमा करोडौको कच्चापदार्थ खरिद हुने हामी कसरी जोगिने भन्ने डर सुरुमा मलाई र अध्यक्ष पुस्करदेव पन्तलाई थियो । पुस्करदाइ पनि त्यत्तिकै सज्जन मानिस । तर, हाम्रो तीन वर्षको कार्यकालमा (२०४९–५१) मन्त्री र स्व. खेतानबाट एक दिन पनि व्यक्तिगत लाभ हुने कुरामा कुनै पनि चासो र हस्तक्षेप भएन । हामी छक्क प¥यौ । एउटा व्यापारिक पृष्ठभूमि भएको मन्त्री एउटा ठूलो उद्योगपति र व्यापारी । दुवैको व्यक्तिगत व्यापार–व्यवसाय र लाभमा संलग्नता नदेखाउनुमा उहाँहरुको ठूलो उदारता हामीले महसुस गरेका थियौ । उहाँहरु दुवै आफ्नो क्षेत्रमा बसेर नीतिगत निर्णय र सहयोग दिनेबाहेक अरु केही कुनै प्रकारको नाजायज दबाब र असहयोग भएन । अहिले यस्तो कुराको कल्पना पनि गर्न सकिँदैन । वास्तवमा कर्मठ उद्योगपति, निडर र हक्की स्वभावका खेतानको राजनीतिमा पनि चासो थियो । बेलाबेलामा मसँग राजनीति र देशको बारेमा कुरा हुन्थे, हामी राष्ट्रको भविष्यबारे चिन्ता गथ्र्यौ ।
नेपालमा स्टेटम्यान भएन, नेपालको भविष्य के होला, नेपाललाई कसरी विकास गर्ने भनेर । दिल खोलेर नेपालका सबै राजनीतिक पार्टीलाई सकेको सहयोग गरेका खेतानलाई एकपटक सरकारले विदेशी मुद्रा अपचलन गरेको आरोपमा थुन्यो । त्यस बेला हाम्रो चोभारमा कम्पनीको बैठक भइरहेको थियो । म उनलाई भेट्न टेकु अस्पताल गएँ । अरु साथीहरु जानुभएन । खेतानले व्यापार व्यवसाय गरी धेरै नेपालीलाई रोजगारी दिएको तथा राष्ट्रोत्थानमा पु¥याएको योगदानका सम्बन्धमा सरकारले ध्यान पु¥याएन । बेरोजगारी समस्याले गाँजेका बेला हजारौको संख्यामा रोजगारी दिनुलाई कम आँक्न मिल्दैन । त्यसैले त्यसबेला मैले तत्कालीन अर्थमन्त्रीलाई भेटेर खेतानको थुनाबारे कुरा उठाएँ । व्यापारी र उद्योगपतिलाई सामाजिक दण्ड होइन, आर्थिक दण्ड दिनुपर्ने र खेतानलाई हतकडी लगाएको अनि थुनेको मलाई ठिक नलागेको बताएँ । दसौ हजारलाई रोजगारी दिने र करोडौ रकम कर तिरेका व्यक्तिलाई वास्तविकताको अन्तिम तहकिकात नभएसम्म सामाजिक बदनाम गर्नु उपयुक्त नहुने तर्क मैले मन्त्रीसमक्ष राखेँ । क्रमशः
