तसलीमा नसरीन
तर पनि ठूल्दाइ सानिमाको छेउमा निकै फुच्चे देखिनुहुन्थ्यो । त्यो मास्टरले पढाउने बेलामा सानिमालाई कसरी एक तमाशको हेरिहन्छ भन्ने बखान उनले आधा रातसम्म गरिहिन् । नयाँ मास्टरको नाम रासु थियो । इश्वरगंज आउनेबित्तिकै सानिमाले हाम्रो दलानवाला आवास गृहलार्य सरसफाई र व्यवस्थापन गरेर रुपै फेरिदिइन् । यो देखेर बाबाले भन्नुभयो, जानुभन्दा पहिले तिम्रो दिदीलाई पनि घरबार सजाउने तरिका सिकाएर जाऊ है । यो सुनेर कसैगरी हाँस्दै आमाले भन्नुभयो, मेरा कुनै पनि काम मन पराए पो । भनाई नै छ नि मन नपरेको मान्छेको आँखा पनि टेढो देखिन्छ ।
बाबाले सानिमालाई आप्mनो काखमा तानेर पेटमा काउकुति लगाउँदै भन्नुभयो, अरे तिमी त दिनदिनै राम्री हुँदैछ्यौ । तिमीसँग बिहे गर्ने चाहिँ भाग्यमानी नै हो । ओढ्नेले मुख छोपेर हत्तपत्त बाबाको काखबाट सानिमा भागिन् । लाजले उनको मुहार रातोपिरो भयो । फजली सानिमासँग त बाबा अझ बढी नै इत्रिनुहुन्थ्यो । उनलाई तानेर ओछ्याउनमा आप्mनो छेवैमा राखेर बाबा भन्नुहुन्थ्यो, अरे ओ, सुन्दरी मेरो छेउमा पनि आएर बस न । यो दिललाई अलि शीलत हुन्छ । तिम्रै लागि यो ज्यान दिउँ जस्तो लाग्छ ।
सानिमा पनि हाँस्दै भन्थिन्, भिनाजु, तपाई पनि हरदम जिस्किरहनु हुन्छ । आप्mनो सालीहरुसँग जिस्किनु, स्तन दबाउनु, काउकुति लगाएर इत्रिनु भिनाजुहरुका लागि अधिकार नै ठानिन्थ्यो । यसका बाबजुद आमालाई लाग्थ्यो बाबा हद बाहिर जाँदै हुनुहुन्छ ।
झुनु सानिमा आएको छ दिनपछि आमालाई बेथाले च्याप्यो । खबर पाएर दिउँसो अस्पतालबाट बाबाले डाक्टरी झोला र एउटी नर्सलाई लिएर आउनुभयो । घर आउनेबित्तिकै बाबाले भन्नुभयो, यो पल्ट मलार्य छोरा चाहिन्छ । त्यो बेला आमाको चिच्याहठट र डिटोलको गन्धले घर ढोको थियो । सानो प्वालबाट बन्द कोठाभित्र हेर्दै झुनु सानिमा रुमालले मुख छोपेर हाँस्दै थिइन् । क्रमशः
