बिहारीसँग उनको घनिष्ठता

तसलीमा नसरीन
आमालाई तान्दै ठूलोमा मा अर्कातिर लाँदै भन्नुहुन्थ्यो, उनीहरु इसाई हुन् । उनीहरुतिर हेर्‍यो भने अल्लाह रिसाउँछन् ।
ठूलो मामाको पढाइका लागि घरमा कुर्सी आयो । तर, आमाका लागि आएन । ठूलो मामाका लागि भनेर हजुरबाले बजारबाट अंगुर, सुन्तला, लुकाएर ल्याउनुहुन्थ्यो । आप्mनो टेबलको घर्रामा राखेर मामा खाँदै पढ्नुहुन्थ्यो ।
अंगुरको एक दाना पनि मेरो आमालाई दिनुभएन । यस्तो डाँढे स्वभावका मामाको किताब, कापी, लत्ताकपा सम्हालेर राखिदिने जिम्मा मेरो आमाको थियो । टेबलमा फोहोर भयो भने वा उनको थिजबीच ठीक ठाउँमा भएनन् भने आमाको खैरियत रहँदैन थियो । अचानक ठूलो मामा पढेर निकै ठूलो हुनुभयो । पढ्दै र बढ्दै उहाँले आकाश छुनुभयो । तर, यता आमा जहाँको त्यहीँ रहनुभयो ।
साडीमा लुकेको पाप
एक स्तरको लडाई सकिएपछि आमाको रुझान फेरि पीर (इस्लामिक सन्त) तिर भयो । पीर कतै भागेनन् । उनीहरु सहरमा नै बसे । दुई चार जना विहारीसँग उनको घनिष्ठता बढेको थियो । उनी भारत छाडेर पाकिस्तानलार्य मुसलमानको देश ठानेर यहाँ आएका थिए । पाकिस्तान टुक्रियो भने चाहिँ उनी के गर्लान् ? यिनै पीरको सल्लाहमा नामहलका दस जना बंगाली भिक्षुको घरमा मुसलमानहरुले अल्लाह हो अकबर भन्दे आगो लगाइदिएका थिए । आगो लगाइदिने बहादरहरुको पिठ्युमा धाप मार्दै उनले भनेका थिए, बालक हो तिमीहरुले कुनै पाप गरेका छैनौ । दुश्मनको कब्जाबाट इश्लामको रक्षा गर्ने जेहाद हो यो । जेहादको बारेमा आमालाई त्यति जानकराी थिएन । पीरको भक्तिनी भएकाले पीरलाई विचलित वा अप्ठेरो पार्ने प्रश्न उहाा सोध्नुहुन्न थियो ।
जेहादपछि जुन फतवा जारी गरिएको थियो, त्यसलाई आमाले शिर झुकाएर ग्रहण गर्दै आप्mना लागि सेतो कपडाको खुकुलो कुर्ता सलवार सिलाउनुभएको थियो । साडी छाडेर अब वहाँले त्यही लगाउनुपर्ने थियो । क्रमशः