जीवनको प्रत्येक क्षणमा सुरक्षा

तसलीमा नसरीन
बाल्यकालमा म पनि चाहन्थे केटो बनूँ । सोच्दथे बिहान निद्राबाट बिउँझिनबित्तिकै अचानक देख्नुछे, म केटा बनिसकेको छु, त्यसपछि मैले आमाबाबुको माया बढी पाउने छु, सेवासुश्रुवा पनि बढी पाउने छु । म जे माग्ने छु, मलार्र्ई त्यो चीज दिइनेछ । मैले चाहेअनुसाका महँगा महँगा खेलौना पाउने छु, फेसनेबल कपडा, जुत्ता पाउने छु । मलार्र्ई घरमा सबैभन्दा राम्रो मीठो खाना दिइनेछ । जहाँ जान मन लाग्छ, जान सकनेछु, सहरका ठूला ठूला मैदानमा खेल्न सक्नेछ ु । मलार्ईृ कसैले रोक्ने छै न। मेरा सारा ईच्छा खुसी पूरा गर्न सयौ मानिस हात बाँधेर उभिइरहेका हुनेछन् । त्यसबेला म राजा, बादशाह बन्ने छु । म छोरा बन्ने छु । म स्वयं संसार बन्ने छु, म भगवान बन्ने छु ।
जसै जसै म ठूली हुँदै गएँ, मेरो दुर्दशा पनि बढ्दै गयो । तथापि म केटी थिएँ त्उसैले गालागलौज । प्रत्येक कुरामा कपाल समातेर तानने यकाृ । म कोठाको कुनै कुनामा आँसु झारिरहन्थेँ र सोचिरहन्थेँ, कतिपय त अचानक केटा बन्छन् म किन बन्न सक्दिनँ ? मेरो छातीतिर लोग्नेमानिसको लोभी आँखा । मौका पाउनासाथ हातले समातिहाल्नु । जब नछुने भएँ त्यसबेला सुनेँ म अपवित्र भएकी छु । यो न छो, त्यो नगर । तथापि म केटी थिएँ । त्सैले दिनरात मैले तटस्थ बस्नु पथ्र्यो । प्रत्येक क्षण चंख भएर बस्नु पथ्र्यो – अहिल्यै मलार्र्ई सायद कसैले आक्रमण गर्नेछ, बलात्करा गर्नेछ अथाव घाँटी थिचेर मार्नेछ । अहिले सायद कसैले मेरो अनुहारमा एसिड छर्किदिने छ अथवा अहिले नै कसैले मेरो शरीरमा मट्टितेल छर्केर आगो लगाइदिने छ, र केही नभए कुराले नै मलार्र्ई टुक्रा टुक्रा गरिदिने छ ।
आश, म केटा भएको भए, निश्चिन्त हुन्थेँ । आरामले जिउँथे । परिवार, समाज, कानुन, राष्ट्रका तर्फबाट हरेक किसिमको सहयोग पाउँथे । लेखाई पढाई, रिसर्च, आर्जन, उपार्जन, जीवन यापनमा मन लगाउन पाउँथे । तर यद्यपि म केटी थिउँ त्यसैले जीवनको प्रत्येक क्षण आप्mनो सुरक्षा गर्दै बितिरहेको थियो । काममा पनि मन लगाउन पथ्र्यो र अनगिन्ती हातको आक्रमणबाट पनि आफूलार्र्ई बचाउनु पथ्र्यो ।