तसलीमा नसरीन
बाबाले मायमनसिंहमा सरुवाको लागि निवेदन दिनुभएको थियो । त्यसैले हाी त्यही पुरानो सहर, त्यही पुरानो घरमा जानुपर्ने भयो ।
अचानक एक झोक्का धुलो आमाको आँखामा पसेझै भयो । तर यसपटक मामाघरको अनुदानमा खानु, बस्नुपर्ने स्थित िभने आएन । बाबाले हजुरआमासँग पूर्वपट्टिको आँगन र दुईवठा कोठा किन्नुभयो । चुलो र आँगन यसपालि हाम्रा लागि मात्रै अलग भयो । अब बाबालाई कसैले पनि घरज्वाईको आक्षेप लगाउन नपाउने भयो । तर यो कुराले पनि आमा खुसी देखिनुभएन । यो जेलखानभित्रको रमाइलो संसारबाट पुगिने मायमनसिंहको घर साँच्चिकै जेलखानाझै लाग्यो आमालाई । पुरानो घरमा आउनेबित्तिकै आमा ग्वाँग्वाँ रुन थाल्नुभयो । घरका मामा, माइजु र सानीमाहरुलाई आमाको आँसु खुसीको आँसु लाग्यो होला । छोरी घर आएकोमा हजुरबा पनि ढुक्क हुनुभयो ।
रुनु र झुनु सानिमाले पुनः एकपटक मलाई भकुन्डोझै उफार्न थाले । मेरो बोली, हिँडाई, हँसाई सबै उनीहरुका लागि सुखद आश्चर्य हुन्थे । सहर आइपुग्नेबित्तिकै बाबाको व्यस्तता बढ्न थाल्यो । आमाको एक्लोपनलार्य सोच्ने फुर्सद पनि थिएन बाबाको । दिनभरि मेडिकल कलेजमा विद्यार्थीहरुलाई पढाएर ताज मेडिकल भन्ने दबाई पसलमा राती नौ बजेसम्म विरामी जाँच्नुहुन्थ्यो । डाक्टर लेखेको पर्दा पन्छाएर उहाँको कोठामा पुगिन्थ्यो । छ वर्षको हुँदा सुई लगाउन म धेरैपटक त्यहाँ पुगेकी थिएँ ।
स्कुलबाट घर फर्कदा आँगनमा सुतेको एउटा कुकुरलाई मैले नजिकैको हुँदा उठाएर हानेकी थिएँ । त्यसपछि त्यो कुकुरले मलाई खाउँलाउझै गरी कर्के आँखा हेर्यो । त्यसको पूरै शरीरभरि घाउ थियो, रौ झरेर पूरै खुईलिएको थियो । ईट्टाले तयसलाई ानेर हातको धुलो टक्टकाउन नपाउँदै पछाडिबाट आएर त्यसले मेरो तिघ्रामा दाँत गाडिदियो । त्यसको तिखो दाँत मोरे कलिलो र गोरो छालामा नराम्ररी गाडियो । क्रमशः
