तसलीमा नसरीन
त्यसैले मैले थप मट्टितेल ल्याइदिएको छु । तिमीहरु सबैले हेर्नु, मेरो नाति ठूलो भएरु अंग्रेज अफिसमा काम गर्छ ।
जफर अलिको प्रोत्साहनमा राजीव अलि एकदम दत्तचित्त भएर पढ्न थाले । सुकुल बिछ्याएर वणर् परिचय छिचोलेपछि बालशिक्षा पनि पढ्न सुरु भयो । जफर अलि आँगनमा बसेर हुक्का तान्दै नातिको पढाइ चाख मानेर सुन्थे । स्कुलको पढाई सकेपछि राजीवलाई चन्डीपाशाको ठूलो स्कुलमा पढाउने सोच थियो जफर अलिको
आखिर एकदिन तीन माइल हिँडेर राजीव अलि चन्डीपाशा स्कुल पनि जान थाले । स्कुलमा उनले कालीचरण, बलराम, निशिकान्त सबैलाई उछिने । मेट्रिक परीक्षाको परीक्षाफल हातमा सुम्पँदै पण्डितले भेन, राजीव, यसैगरी मन लगाएर पढ्नु पढाई नछोड्नु ।
राजीव अहिले पढाइ छाडेनन् । उच्च शिक्षा पढ्न सशर जाने अनुमति नमिलेपछि उनले आफै घर आएर राजीवका बालाई सम्झाए । तपाईको छोरा ठूलो मान्छे बन्छ । तपार्यहरुको खान्दानको भविष्य नै बदलिन्छ । छोरालाई जसरी भएपनि सहर पठाउनुस् ।
तिनै राजीव अलि दुईवटा कमिज, एक पाइजामा, एकजोडी रबरको कालो जुत्ता, एक शिशी तोरीको तेलको पोकोपन्तुरो बनाएर मायमनसि.ह सहर पुगे । उनको खल्तीमा जम्मा २५ पैसा थियो । पुग्नेबित्तिकै उनले बस्ने ठाउँको खोजी गर । आप्mनो चिनजानको मान्छेकोमा बस्ने बन्दोबस्त भयो । राम्रो नम्बर ल्याएर मेट्रिक पास गरेको हुनाले लिटन मेडिकल स्कुलमा भर्ना हुन पनि पाए ।
इष्टमित्रविहीन सहरमा अरु नै मान्छेको घरमा बसेर पढ्ने क्रममा राजीव अलि उर्फ मेरा बाबाको भेट मनिरुद्धिन मुन्शीसँग भयो । मुन्शी निकै दिलदार मान्ज्छे थिए । आप्mनो पसलमा बसेर मगन्तेहरुलाई निःशुल्क भोजन बाँड्थे । यो देखेर बाबा तीन छक पर्नु भएछ । यस घटनाका बारेमा आमाले मलाई एकपटक भन्नुभएको थियो, हो त नि तेरो बाउ चकित पर्ने भइहालने नि । साह्रै लोभी थिए । क्रमशः
