मेरो हातमा किताब मात्रै

तसलीमा नसरीन
बाबालाई निकै तनाव भयो । बाबा फेरि उदास हुनुभयो । फपेरि अकिकाको दिन सारियो ।
बाबा फेरि मायमनसिंह फर्किएपछि अकिकाको कुार चल्यो । यत्तिकैमा दुई वर्ष बितिसकेको थियो । अकिकाको उत्सवमा सानिमाहरुले सेतो रङको रंगोली बनाए । रंगीन कागजको माला बनाइयो । कागजको ध्वजापता बनाएर एक खम्बादेखि अर्को खम्बासम्म बाँधियो । अकिकामा सामेल भएका आफन्तहरुले सुनको सिक्रीदेखि लिएर औठी, पित्तलको कलस, सज्ज साथी पुस्तिका, जुत्ता, कपडा, कुरान शरीफ थालकचौरा, सुटकेस आदि लिएर आए ।
आइना बाबर्चीले आँगनमा खाल्डो खनेर चुली बनाई । चुलीमा आगो बालियो । अनि ठूल्ठूला भाँडामा पुलाउ पकाइयो । पुलाउको बास्नाले टोल नै मगमगायो । हजुरबाले बजारबाट दहीका कतारीहरु किनेर ल्याउनुभयो । अकिकाको दिन ठूल्दाई सबैभन्दा व्यस्त हुनुभयो । नयाँ कपडा र जुत्ता लगाएर मुसुमुसु हाँस्दै उहाँ पाहुनाहरुको अघिपछि गरिरहनुभएको थियो । बहिनीको नाम आफूले राख्न पाएको गौरव उहाँको आँखामा झल्किरहेको थियो ।
अकिकामा उपहारस्वरुप पाइएको चारवटा सुटकेसलाई आमाले दराजमाथि राखिदिनुभयो । पितलको कलश भान्सामा प्रयोग भयो । जुत्ता-कपडा, थालकचौरा आदि दराजभित्र राखियो । सुनको सिक्री र औठी आमाले दराजभित्र खापामा राखेर ताला लगाइदिनु भयो । चावी आमाले आप्mनो साडीको फेरमा बाँधेर राख्नुभयो । मेरो हातमा त्यही किताब मात्रै पर्‍यो । त्यसबेला घरका सबैजना मेरो मास्टर भए । मेरो किताब देख्ने सबैले मलार्य कपुरी क देखि ज्ञ सम्म पढाएर मात्रै छाड्थे ।
उनीहरु मलाई जे जे गर्न लगाउँथे, म गरिदिन्थेँ । अक्षर सिक्नुपहिले ने उनीहरु मलाई भन्थे, ल भन क मा आकार का ।
उनीहरु भन्थे कबाट कलम ।
म पनि साथै भन्थेँ कबाट कलम ।