तसलीमा नसरीन
मेरा केटाकेटी राम्रो वातावरणमा पढ्न सिकून् भनेर यत्रो घर किनेँ । सबैका लागि फरक फरक कोठा दिएँ, हल्लाखल्ला नहोस् भनेर । एकान्तमा बसेर पढाइमा मन लागोस् भनेर छिमकेी केटकेटीसँग मिलजुल गर्न दिइनँ । तर त्यसो हुन सकेन । ठूलो सार लिँदै आछ्यानमा पल्टेर बाबाले भन्नुभयो, अब यति ठूलो घरलाई मैले के गरौ ? म यसलाई बेचिदिन्छु । मेरो आँखा छलेर साथीसँग घुम्दाघुम्दै नोमानले आप्नmो परीक्षा बिगार्यो । कमाल आप्mनो जीवन नै बर्बाद पारेर एउटी केटीसँग गयो । यो घरमा बसेँ भने यी दुईटी केटी पनि बिग्रन्छन् । यो घरै बेचिदिन्छु ।
सफलताको सिंढी चढ्दाचढ्दै एक्कासी लडेको मान्छेको बिलौना आमा सुन्दै हुनुहुन्थ्यो । त्यो विधर्मी केटीबाट छोराको मन उठोस् भनेर आमा नमाज पढेपिच्छे प्रार्थना गर्नु हुन्थ्यो । छोरा फेरि असल मुसलमान बनोस् भन्ने आमाको कामना थियो । तर आमाको प्रार्थनाले काम बनेन । घर छाडेर जाने बेलामा सान्दाइले फर्केर पनि घरमा हेर्नु भएन ।
सान्दाइ गएको दुई दिनपछि बाबाले सुटकेसमा हाम्रो लत्ताकपडा र किताबकापी राखेर मलाई मोडेल स्कुलको छात्रावासमा र याश्मिनलाई मिर्जापुरको भारतेश्वरी होम्समा राखेर आउनु भयो । हामीमध्ये कसैमा पनि प्रतिवाद गर्ने हिम्मत थिएन । मूलगेटको बीचमा आमा मूर्तिझै खडा हुनुहुन्थ्यो । त्यसबेला अलिकति मात्रै छुट दिएको भए उहाँ गुलाबको सुकेको पत्रदलझै भुईभरि झर्नु हुन्थ्यो होला ।
म त्यसबेला १३ वर्षको पनि पुगेकी थिइनँ । आमासँग छुट्टिएर अन्त बस्ने मेरो बानी थिएन । आमाले मेरो कपाल कोरिदिनु हुन्थ्यो । मलाई आफ्नै हातले खुवाउनु हुन्थ्यो । ज्वरो आउँदा रातभरि सिरानीमा बसेर पानीपट्टि लगाइदिनुहुन्थ्यो ।
रुखको सबैभन्दा ठूलो अम्बा, आँप, नरिवल मेरै लागि राखिदिनुहुन्थ्यो । राति निन्द्रा नलाग्दा पिठ्युँमा थपथपाउँदै मेरो लागि लोरी गाउनुहुन्थ्यो । मलाई माया गरेर राजु भन्नुहुन्थ्यो । क्रमशः
