– डा. तुलसी भट्टराई/उद्धव उपाध्याय/महेन्द्रप्रकाश सिवाकोटी –
म खर्साङ पढ्दाको साथीको बाबु थिए, सरदारजी । म उनीकहाँ गएँ । अरे अरे बेटा कैसे आए ? सरदारजीले सोधे ।
मुझे गाडी चाहिए, मैले भने पैसा बादमे मिलेगा । अरे कोइ बात नही । लेजाओ, उनले बाटो खुलाइदिए । गाडी पाइयो भनेर गिरिजाबाबु खुशी हुनुभयो । चक्रजी तपाई गाडी लिएर आउनुस्, म गएँ, उहाँ यति भनेर हिँड्नुभयो ।
म गाडी लिएर फारबेसगन्ज पुगेँ । त्यहाँ सुशील दा सुशील कोइराला पनि हुुनुहुन्थ्यो । बीपीले पनि गाह्रो पर्यो भनेर गाडी पठाइदिनुभएको रहेछ । अब हामीसँग चारवटा गाडी भए ।
कसले के गर्ने भनेर सबैको ड्युटी बाँडफाँड गरियो । दोस्रो विश्वयुद्धपछि प्रयोगमा नआएको विमानस्थल थियो । अपहरणपछिको कार्यक्रम कसैलाई थाहा नहुनेगरी योजना बनाइएको थियो ।
सुशील दा र विनोद अर्याल विमानस्थल गए । गाडी देखेपछि विमानस्थलका पालेले गाली गरेछ । गाडी सिक्न आका, सुशील दाहरु उम्कन खोज्नुभयो । तर, त्यो पालेले गाडी सिक्ने अनुमति दिएनछ ।
उहाँहरुले बहाना गर्नभएछ, गाडी बिग्रियो, तुरुन्तै जान सकिँदैन । बिग्रिए चाँडै बनाऊ, उसले हप्कायो । तर उहाँहरु जहाज नआइन्जेल अनेक बहाना बनाएर त्यहाँ बस्नुभयो । अपहरण गर्न दुर्गा सुवेदी, बसन्त भट्टराई, नरेन्द्र ढुंगेल जहाजमै थिए ।
गिरिजाबाबु र म सुशील दाको केहीपछि विमानस्थलतिर लाग्यौ । गिरिजाबाबु आप्mनै जीपमा हुनुहुन्थ्यो । गिरिजाबाबुको ड्राइभर थिए, विराटनगरका हरिनन्दन सिंह । म भर्खर किनेको कारमा थिएँ । राइसमिलमा एउटा चिनेको मान्छेले गिरिजाबाबु आइए, नास्ता लिजिए भन्यो ।
गिरिजाबाबुले ठट्टा गर्दै भन्नुभयो, अन्डरग्राउण्ड छ कि छैन । उसले भन्यो, छैन ।
पौने ९ बजेतिरको कुरा होला । हवार्यजहाजको आवाज भयो । हम चले भनेर गिरिजाबाबु जानुभयो । मेरो ड्युटी रेस्क्यु अपरेशन थियो – मुख्य रुटमा गाडी बिग्रिए उद्धार गरेर जानुपर्ने । धन्न, कतै केही भएन । साँझ दार्जिलिङ पुगेँ । क्रमशः
