– डा. तुलसी भट्टराई/उद्धव उपाध्याय/महेन्द्रप्रकाश सिवाकोटी –
गाडी पुराना थिए । चार पाँचवटा गाडी चाहिन्थ्यो । योजनाअनुसार पैसा दार्जिलिङ र सिक्किम पुर्याउनुपर्थ्यो । पैसा कसरी सुरक्षित पुर्याउने, यो जिम्मेवारी तिम्रो, गिरिजाले विनोदलाई भनेका थिए ।
विनोद १६ वर्ष भारत बसिसकेका । उनलाई कसरी कुन बाटो कहाँ पुगिन्छ सबै थाहा थियो । फारबिसगन्जमा काँग्रेसका दुईवटा कार्यालय थिए – एउटा राजनीतिक, अर्को सैन्य ।
सैन्य कार्यालयलाई यो मिसन सुम्पिएको थियो । भोलि विमान अपहरण गरिँदैछ, आजसम्म मिसनमा सहभागी अधिकाँशलाई जानकारी दिइएको छैन । योजना अति गोप्य राखिएको थियो ।
विमान अपहरणको अघिल्लो रात १० बजे गिरिजाले फारबिसगन्जमा मिसनमा आबद्ध सबैलाई आप्mनो कोठामा डाकेर भने, भोली हाम्रा लागि एउटा ऐतिहासिक दिन हुनेछ । त्यो कामको जिम्मा भारततर्फ विनोदलाई दिइएको छ । विनोदले जे भन्छ त्यो मुख नलागी गर्ने ।
रातभरी साथीहरुले विनोदलाई सोधे – दाई के हुँदैछ ?
विनोदले सम्झे, कति साथीहरु रातभर सुतेनन् । खै मलाई पनि थाहा छैन भनेँ ।
दुर्गाले नगेन्द्र र बसन्तलाई काठमाडौ जान तयार हुन लगाए । अपहरण गर्ने समूहका सदस्यलाई उनी योजना बताइरहेका थिएनन् ।
विरामी छु, उपचार गर्न जानुपर्ने भयो, दुर्गाले बताएको कारण यस्तो थियो । पछि भने समूहका सदस्यलाई वास्तविक कारण खुलाए । अब प्रतीक्षा थियो, कुन दिन पैसा लिएर विमान जान्छ भन्ने निधो गर्ने ।
तीन सातासम्म लगातार विमानको टिकट लिने र रद्द गर्ने प्रक्रिया चलिरहयो । त्यो बेला काठमाडौं विराटनगर हवाई टिकटको १ सय ७५ रुपैयाँ पर्थ्यो । पैसा लाँदैछ भन्ने सूचना कुनै पनि दिन आउन सक्थ्यो । त्यसैले सधै टिकट लिएर तयारी अवस्थामा हुन्थे दुर्गा, नगेन्द्र र बसन्त ।
२०३० जेठ २६ गते ।
विमान अपहरणको तीन दिनअघि मदनले सूचना पठाए, फारविसगन्जमा रहेका गिरिजालाई । क्रमशः
