– डा. तुलसी भट्टराई/उद्धव उपाध्याय/महेन्द्रप्रकाश सिवाकोटी –
विराटनगरबाट काठमाडौ फर्किदा सुष्मा मलाई छोड्न एयरपोर्टसम्म आएकी थिइन् । कोइरालाले भन्नुभयो । एयरपोर्टमा उनी र मबीच भएको कुराकानी नै उनीसँगको मेरो अन्तिम कुराकानी हुन पुग्यो ।
एयरपोर्टमा मैले उनलाई मसँगै काठमाडौ जानका लागि आग्रह गरेको थिएँ । कोइराला भन्नुहुन्थ्यो, तिमीसँग हिँड, तिमीलाई म काठमाडौमा घुमाउँछु । सारा काठमाडौ देखाउँछु । महत्वपूर्ण ठाउँहरुमा लैजान्छु । हिँड जाऊँ । विवाहपछि पनि त यता न उता भइयो । त्यति सँगै बस्न पनि पाइएन । यस्तैयस्तै भने मैले उनलाई । धेरै फकाएँ । धेरै कर गरेँ । उनले जान मन गरे गरे जस्तो पनि गरेकी थिइन् । यसो भनिरहँदा कोइरालाको आँखा टिलपिल भइसकेको थिए । कोइराला भन्नुहुन्थ्यो, आ ! भइगो । तपाई नै जानुस् । म जान्नँ । मसँग लुगा पनि छैनन् । गाउन लगाएर आएकी छु यहाँ । काँ यस्तै भेषमा काठमाडौ जाने । मान्छेले पनि के भन्लान् भनेर सुष्माले भनिन् । कोइरालाले सुष्मालाई मान्छेले पनि के भन्लान् भनेर फिक्री नगर्न आग्रह गर्नुभएछ । उहाँ भन्नुहुन्थ्यो, तिमी यो कुरामा मतलब नराख । मतलब राखेको भए तिम्रो विवाह सम्भव थियो त ? कोइरालाले अगाडि भन्नुभयो, मैले यति भनेपछि उनले बोल्ने ठाउँ नै पाइनन् । लुगाको फिक्री नगर, काठमाडौको न्यूरोडमा तिम्रा लागि राम्रा राम्रा साडीहरु किनिदिन्छु । पैसाको चिन्ता गर्नु पर्दैन । सब ठीक हुन्छ म खोज्छु । तिमी सरक्क मसँग हिँड, आँखाभरि आँसु पार्दै कोइरालाले भन्नुहुन्थ्यो, मैले उनीसँग के भनिनँ, एउटा प्रेममा फसेको युवकले आप्mनी प्रेमिकाका लागि आकाशको तारा समेत जसरी खसालिदिन्छु भन्छ, त्यो भन्दा कम थिएन त्यो दिनको हामीबीचको एयरपोर्टको सम्वाद ।
सान्दाजुलाई छुटाएपछि म राजनीतिबाट बाहिरिन्छु भनेर सुष्मालाई भनेको थिएँ । कोइरालाले भन्नुहुन्थ्यो, सान्दाजु छुटेपछि मेरो काम सकिन्छ । राजनीतिसाजनीति गर्दिनँ । त्यसपछि हामीसँगै बसौला । विवाहपछि पनि त कहिले कता कहिले कता सँगै बस्न पाइएन । क्रमशः
