मलाई आज पनि याद आइरहन्छ । जनकपुरमा काँग्रेसको कार्यक्रम हुँदा । यदि बिपी सभापति चुनिनुभयो भने सभापतिले नै कार्यक्रम समिति चुन्ने । यदि यसो भएन भने मात्र महाधिवेशनले नै कार्यसमिति चुन्ने, भनेर छलफल भो । यो कुरा बीपीले आन्तरिक छलफलमा भन्दा गिरिजादाजुले बुझ्नु भएनछ । सोधिहाल्नुभयो, के भए के गर्ने, के भए के गर्ने रे सान्दाजु ? यो कुरा सुनेर अहिले पनि हाँसो उठ्छ । बीपी बोल्नुहुँदा पहिला उहाँले त्यत्ति ध्यान दिनुभएनछ क्या !
पछिल्ला दिनहरूमा । म अध्ययनको सिलसिलामा भारतमा रहेँ । १७ सालमा महेन्द्रले कु गर्दा हामीलाई भारतमै पक्राउ गरिएको थियो । बीचबीचमा गिरिजादाजुसँग भेटघाट भैरहन्थ्यो । तर त्यो निकै पातलो भएको थियो । उहाँ निकै व्यस्त हुनुहुन्थ्यो । चाडबाडमा भने भेट हुन्थ्यो ।
गएको जनआन्दोलनका बेला भने हामीसँगै थियौ । उहाँ आन्दोलनको सडकमा बेहोस परिलड्दा म उहाँसँगै थिएँ । त्यो बुढो उमेरमा उहाँको त्यस्तो जोसले हामीलाई आन्दोलनमा लाग्न निक्कै उत्साहित बनाएको थियो ।
दुईवर्षअघि । कोरियाका लागि म राजदुत नियुक्त हुँदा उहाँ प्रधानमन्त्री हुनुहुन्थ्यो । एमालेबाट मनोनीत म । उहाँबाट ओहदाको प्रमाणपत्र लिएको थिएँ । भेटघाटमा सञ्चो बिसञ्चोको कुरा हुन्थ्यो, अरू हुन पाउँदैनथ्यो । ६ महिनाअघि । उहाँ बिरामी भएर गंगालाल अस्पतालमा भएका बेला म उहाँलाई भेट्न पुगेको थिएँ । उहाँलाई धेरै कुरा सोध्न मन थियो । बिरामी भएको बेला । सोधखोजका कुरा हुन पाएन । हुन त उहाँ कम बोल्ने मान्छे हो । बरू सांगठनिक रूपमा उहाँ निक्कै सशक्त हुनुहुन्थ्यो । प्रखर वक्ता र लेखक हुन भने सक्नुभएन । जुन गुण मैले बीपीमा देखेको थिएँ ।
उहाँ बित्नुहुँदा म दक्षिण कोरियामै थिएँ । गिरिजा इज नो मोर, एक नेपाली पत्रकारको फेसबुकमा यस्तो स्टेटस पढेपछि तुरून्त काठमाडौ फोन गरेँ । रातारात म काठमाडौ हानिएँ । अझै पनि विश्वासै लाग्दैन, उहाँ बित्नुभयो भन्ने । कमसेकम आफूले सुरू गरेको शान्तिप्रक्रियालाई टुङ्गोमा पुर्याउनुभएको भए हुन्थ्यो झैँ लाग्छ । क्रमश
