– डा. तुलसी भट्टराई/उद्धव उपाध्याय/महेन्द्रप्रकाश सिवाकोटी –
सानुबुबा बसेको अगाडिको सिटमा म थिएँ । साइडमा कृष्ण सिटौला र पछाडि मरासिनी अनि सइ अमर बस्नेत र असई तिलक रायमाझी । मैले मरासिनिजीलाई अक्सिजन नाप्ने यन्त्र मेसिन मागे । अक्सिजन नापे । अक्सिजनको मात्रा कम थियो । मैले मरासिनीलाई सङ्केत गरेँ – उहाँले अक्सिजन सिलिन्डर खोल्न थाल्नुभयो । उहाँको बानी फेरि अप्ठ्यारो थियो, उहाँलाई जति असजिलो भए पनि आफू कमजोर भएको देखाउन नचाहने । पहिला त मान्नुभएन । हामी अक्सिजन लिन कर गरिरहेका थियौ । जहाज २४,००० फिटको उचाईमा थियो । अक्सिजनको मात्रा अटोमेटिक कम हुने नै भयो । मेसिनले पनि कम देखाउँदै जाँदैछ । उहाँ मान्नुभएको छैन । उहाँको अनुहार अस्वाभाविक हुँदै गयो । हामीले अक्सिजन जबर्जस्ती मुखमा लगाइदियौ । हेर्दाहेर्दै उहाँ अचेत हुनुभयो ।
साइडमा बस्नुभएका सिटौलाजी आत्तिएर कराउनुभयो । तर हामी अभ्यस्तजस्तै थियौ । मैले मेसिनमा अक्सिजनको रेट गर्न छाडिनँ । मरासिनीले अक्सिजनको मात्रा बढाउँदै जानुभयो । उहाँको करिब २ मिनेट रेस्पोन्स नै आएन । मेरो मुखबाट एक्कासी फुस्कियो ला…. । सिटौलाजी र मरासिनी दुवैले एकैसाथ मतिर संशयपूर्ण दृष्टिले हेर्नुभयो । एयरहोस्टेज अत्तालिएर के गर्ने, क गर्ने भनिरहेकी थिइन् । हामीले कराएर भन्यौ – हाइट घटाउ । प्लेन लेभल घटाउँदै १२ हजार फिटमा पुग्यो । ५ मिनेटपछि क्रमशः रेस्पोन्स गर्न थाल्नुभयो र बल्ल अलिअलि चटपटाउन थाल्नुभयो । हामीले राहतको सार फेर्यौ, अक्सिजन दिन भने छोड्दै छोडेनौ । एक सिलिन्डर अक्सिजन सकियो । धन्य, हामीले अर्को अक्सिजन सिलिन्डर पनि साथै लगेरमात्र । अर्को अक्सिजन तयार पार्दा केही समय लाग्यो त्यसबीचमा फेरि उहाँ अचेत अवस्थामा देखिनुभयो । अक्सिजन एक सेकेन्ड पनि छुटाएनौ ।
हामीसँग त्यही एउटा मात्र सिलिन्डर बाँकी थियो । अक्सिजन सकिन्छ भन्ने आतुरी । क्रमशः
